Peygamber Efendimiz (sav) bir bayram sabahı camiden evine dönmektedir. Sokakta bayramlıklarını giyinmiş, oynayan çocuklar görür. Fakat bir tanesinin durumu dikkatini çeker. Kenarda oturmuş, kirli ve eski elbiseler içinde diğerlerini seyretmektedir. Efendimiz yanına yaklaşır...
"Sen niçin arkadaşlarına katılmıyorsun?" der.
Çocuk hüzünlü, cevap verir...
"Ey Allah'ın Elçisi! Ben yetimim... Ne annem ve ne babam..." Rahmet peygamberi, çocuğu elinden tutar, evine ***ürür. Orada yetim yıkanır, yeni elbiseler giydirilir, yedirilir, sevindirilir... Sonra Hz. Muhammed (sav) onun yüzünü avuçları içine alarak,
"Benim baban, Aişe'nin annen, Hasan'la Hüseyin'in de kardeşlerin olmasını ister misin?"
"Evet, ey Allah'ın Elçisi evet"...
Sevinç içinde ok gibi fırlayan çocuk, diğerlerinin arasına karışmıştır. Bu hızlı değişimi merak eden arkadaşları sorar:
"Ne oldu sana böyle?.."
Yetim cevaplandırır:
"Allah'ın Elçisi babam, Aişe annem, Hasan'la Hüseyin de kardeşlerim oldu..."
Yetimleri sevindirmek Peygamber Efendimizden mirastır... Unutmayın....

selam ve dua ile..